امشب داشتم با مامان حرف میزدم که یه دفعه یه چیزی توی ذهنم جرقه زد 

اول دبستان که بودم یه همکلاسی داشتم که کچل بود و مقنعش میچسبید به سرش و

قشنگ ته سرش دیده میشد و آقتاب که میخورد روشن تر میشد!

یادمه عینکی هم بود اما ابرو هم نداشت

خیلی مظلوم و خوب هم بود .... همیشه دور و بر من میپلکید و من دوست داشتم باهاش مهربون باشم

تا همه دوسش داشته باشن.... نمیدونم آخه همچین جوی بود .... نمیخوام از خودم تعریف کنم اما من با هر کی که خوب بودم همه باهاش دوست میشدن .... قیافه اون با توجه به چیزایی که گفتم برای ما ها که هر چیزی رو ندیده بودیم عجیب میومد و من فهمیده بودم که اون مو نداره اما هیچوقت به روش نیاوردم ...

من خیلی حس خاصی نسبت بهش داشتم..... تا اینکه یه روز یکی از بچه ها مقنعشو کشید و سر گرد و کچل اون وسط کلاس همه رو اول به تعجب و بعد به خنده های از ته دل وادار میکرد

اما من تنها کسی بودم که نمیخندیدم.... احساس کردم که یه پارچ آب یخ رو سرم خالی کردن ....

ما همش 6-7 سالمون بود .... اما اون دختر وقتی دید همه دارن بهش میخندن لبخند زد و از کلاس رفت بیرون و فقط من بودم که  دنبالش رفتم و صدای گریشو از توی دستشویی مدرسه شنیدم...

تا امروز شاید دیگه به این مسئله فکر نکردم و شاید اصلا یادم رفته بود آخه روز بعد از اون ماجرا طبق قرار قبلی من از اون مدرسه رفتم و حس تنهایی و بی پناهی رو توی چشمای معصومش خوندم...

تلخ بود اون نگاهی که به یک دوست کوچولو خیره موند و من گرمی نگاهش رو پشت سرم حس کردم

اما بچه بودم و تا امروز دیگه یادم نبود.....

و حالا که بزرگ شدم .... فهمیدم دوست کوچولوی من سرطان داشت....

حالا که علایم رو میدونم .... حالا که از نزدیک دیدم .... فهمیدم ....